Existing Post Image

یک مطالعه جدید نشان داده است که درمان سریع دررفتگی مفصل شانه میتواند احتمال بروز آسیب های استخوان، عضله و عصب را کم کرده و احتمال دررفتگی مجدد در همان مفصل را کاهش دهد. یکی از این درمان ها تصویربرداری و اسکن دقیق مفصل شانه قبل و بعد از جااندازی است. این بررسی ها میتوانند شکستگی های احتمالی و آسیب های دیگر استخوانی و عضلانی ایجاد شده موقع دررفتگی شانه را مشخص کنند.

مفصل شانه در بین مفاصل بدن بیشترین دامنه حرکتی را دارد و بیش از دیگر مفاصل بدن در میرود. این دررفتگی ها معمولا در سنین 20-10 سالگی ایجاد میشوند. در حدود 40 درصد از کسانی که دچار دررفتگی مفصل شانه میشوند همراه با دررفتگی، آسیب عضلانی یا رباط هم دارند و در یک سوم از آنها عضلات روتاتور کاف در اطراف شانه آنها هم آسیب دیده است.

محققان میگویند بعد از جااندازی دررفتگی شانه که معمولا بصورت بسته و بدون نیاز به عمل جراحی انجام میشود رباط های آسیب دیده به تدریج بهبود میابند ولی بیمار به علت احتمال بروز خشکی مفصل باید مدتی تحت درمان های فیزیوتراپی قرار گیرد تا با انجام حرکات و نرمش های خاص از بروز خشکی مفصل جلوگیری شود. افراد مسن که بعد از دررفتگی شانه دچار ضعف ماندگار در این مفصل میشوند باید از لحاظ احتمال بروز پارگی عضلات روتاتور کاف در اطراف مفصل شانه بررسی شوند.

Share →