01

آرتروز آرنج در مقایسه با آرتروز دیگر مفاصل بدن ازجمله دست‌ها، ران‌ها و زانوها کمتر شایع است. با این حال برخی افراد از علائم دردناک آرتروز آرنج رنج می‌برند و نیاز به درمان دارند. بیماری‌های مربوط به مفصل آرنج می‌تواند باعث درد و ناتوانی قابل‌توجهی شود؛ امروزه روش‌های درمانی مؤثری برای درمان آرتروز مفصل آرنج وجود دارد.

روش درمان آرتروز آرنج به علت بروز آن بستگی دارد؛ انواع روش‌های درمانی به دو روش غیرجراحی و روش جراحی دسته‌بندی می‌شوند. دکتر مغاری با روش‌هایی ازجمله فیزیوتراپی، تمرینات فیزیکی ویژه، استفاده از بریس و تزریق کورتیزون درد آرنج شما را برطرف می‌کند. با ما تماس بگیرید
9 – 33790621 – 028
7 – 33222016 – 028
09357519935

انواع آرتروز آرنج


اولین گام برای درمان آرتروز آرنج، تعیین علت بروز علائم آن است. مفصل آرنج، برخلاف برخی مفاصل دیگر که استئوآرتریت رایج‌ترین نوع آرتروز در آنها است، معمولاً توسط عارضه‌های دیگری آسیب می‌بیند. رایج‌ترین انواع آرتروز موجود در مفصل آرنج عبارتند از:

روماتیسم یا آرتریت روماتوئید

روماتیسم معمولاً آرنج را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. این عارضه می‌تواند دردناک باشد و اغلب هر دو آرنج فرد را درگیر می‌کند و باعث ایجاد محدودیت‌هایی در عملکرد بیمار می‌شود. بیماران مبتلا به روماتیسم آرنج، معمولاً مفصل آرنجشان درد دارد، ورم می‌کند و بی‌ثبات می‌شود.

استئوآرتریت

استئوآرتریت آرنج نسبتاً غیرشایع است و بیشتر در مردانی رخ می‌دهد که سابقه انجام کار و فعالیت‌های بسیار سنگین را دارند یا در ورزش‌های سنگین شرکت کرده‌اند. معمول‌ترین شکایتی که این بیماران دارند این است که توانایی حرکتشان محدود شده؛ به ویژه اینکه نمی‌توانند آرنج خود را به طور کامل صاف کنند.

آرتروز پس از صدمه دیدن

معمولاً بعد از شکستگی و یا دررفتگی آرنج، آرتروز آرنج رخ می‌دهد که به آن آرتروز پس از صدمه دیدن می‌گویند. اغلب با آسیب دیدن غضروف آرنج، آرتروز توسعه پیدا می‌کند.

نکروز آوازکولر آرنج

نکروز آوازکولر آرنج زمانی رخ می‌دهد که جریان خون مفصل آرنج مختل شود. این عارضه منجر به آسیب دیدن بافت استخوان و بافت نرم اطراف مفصل می‌شود. علل شایع نکروز آوازکولر آرنج عبارتند از: درمان مداوم با استروئید، بیماری سلول‌های داسی شکل و وارد آمدن ضربه به مفصل.

لوپوس اریتماتوس سیستمیک

لوپوس اریتماتوس سیستمیک یک بیماری التهابی خود ایمنی است و زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی فرد، آنتی‌بادی‌هایی تولید کند که به طور تصادفی به بافت‌های سالم و اندام‌های بدن حمله کنند.

نقرس

نقرس یکی از پیچیده‌ترین آرتروزهای التهابی است؛ این بیماری ناشی از بالا بودن سطح اسید اوریک خون است. هنگامی که اسید اوریک خون به طور غیرطبیعی متبلور شود، نقرس رخ می‌دهد و منجر به التهاب مفاصل می‌شود. معمولاً نقرس مفاصل کوچک پا را تحت تأثیر قرار می‌دهد. درگیر شدن مفصل آرنج با نقرس رایج نیست.

علل


علت منحصری برای انواع آرتروز وجود ندارد؛ علت یا علل آرتروز، بسته به نوع یا شکل آن متفاوت است. ممکن است علل بالقوه زیر منجر به بروز آرتروز شود:

  •  آسیب- منجر به آرتروز دژنراتیو می‌شود.
  • سوخت و ساز غیرطبیعی بدن- منجر به نقرس و شبه نقرس می‌شود.
  • وراثت- ازجمله در استئوآرتریت.
  • عفونت- ازجمله در بیماری آرتروز لایم (Lyme).
  •  اختلال عملکرد سیستم ایمنی بدن- ازجمله در روماتیسم و لوپوس اریتماتوس سیستمیک.
    اکثر انواع آرتروز ناشی از ترکیبی از عوامل زیادی هستند که روی هم تأثیر می‌گذارند؛ هرچند برخی از آرتروزها هیچ دلیل آشکاری ندارند و به نظر می‌رسد ظهور آنها غیرقابل پیش‌بینی است.
    ممکن است برخی افراد با توجه به آرایش ژنتیکی خود، بیشتر مستعد ابتلا به بیماری‌های مفصلی باشند. عوامل دیگر مانند آسیب قبلی، عفونت، سیگار کشیدن و مشاغل طاقت‌فرسا می‌توانند با ژن‌های فرد روی هم متقابلاً اثر کنند و خطر بروز آرتروز را افزایش دهند.

عوامل خطر


عوامل خطر مربوط به آرتروز آرنج عبارتند از:

  • سن
  • جنسیت
  • ورزشکار بودن
  • چاقی
  • سابقه خانوادگی
  • سیگار کشیدن
  • مشاغل خاص

علائم آرتروز آرنج


شایع‌ترین علامت آرتروز آرنج، وجود درد است؛ گرچه محدودیت در تحرک و توانایی انجام فعالیت‌های مربوط به اندام‌های فوقانی نیز علائم شایعی هستند. معمولاً بیماران می‌توانند علائم خفیف آرتروز آرنج را تحمل کنند؛ زیرا مشکلات مربوط به مفاصل اندام‌های فوقانی قابل‌تحمل‌تر هستند (شما نمی‌خواهید با بازوهای خود راه بروید) و همچنین اکثر فعالیت‌های مربوط به بازو به دامنه حرکت گسترده‌ای نیاز ندارند.

شایع‌ترین علائم آرتروز آرنج عبارتند از:

  • وجود درد در آرنج
  • محدود شدن دامنه حرکت/ سفتی عضلات
  • ورم کردن مفصل آرنج
  •  احساس سمباده زدن به آرنج یا ساییده شدن آن
  • بی‌ثباتی مفصل آرنج

تشخیص


  • معاینه فیزیکی
  • تست اشعه ایکس
  • آزمایش خون
  •  نمونه‌برداری از مایع مفصلی با سوزن‌های ریز و تجزیه و تحلیل آن
  •  تصویربرداری با اولتراسوند
  •  اسکن ام آر آی و سی‌تی‌اسکن از مفصل آرنج
  •  آرتروسکوپی

درمان آرتروز آرنج


روش‌های درمان آرتروز آرنج طیفی وسیعی از روش‌های ساده تا تهاجمی دارد. بسیاری از بیماران در ابتدا به سراغ روش‌های ساده می‌روند و تنها در صورتی به روش‌های تهاجمی روی می‌آورند که روش‌های ساده نتوانند درد و بیماری آنها را تسکین دهند. برخی از روش‌های درمانی رایج برای آرتروز آرنج عبارتند از:

اصلاح فعالیت‌ها

تا زمانی که علائم بیماری فروکش نکرده از انجام فعالیت‌هایی که به نظر می‌رسد علائم را تشدید می‌کنند، اجتناب کنید. با این حال به منظور جلوگیری از خشکی و سفتی مفصل، هر روز تمرینات دامنه حرکتی شامل حرکت دادن بازو یا آرنج را به آرامی انجام دهید.

قرار دادن بسته یخ و آب گرم

حرارت می‌تواند در شل کردن مفاصل و آزاد کردن گرفتگی عضلات مفید باشد. از آنجایی که مفصل آرنج اغلب در صبح‌ها سفت و خشک است، شما می‌توانید در صبح‌ها دوش آب گرم بگیرید یا روی آرنج پدهای گرم‌کننده قرار دهید. به طور کلی یخ و سرما برای تورم و دردهای شعله‌ور که اغلب در پایان روز و به ویژه بعد از فعالیت‌های روزانه به وجود می‌آیند، مؤثر است.

دارو

  • داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی. داروهای خوراکی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن می‌توانند درد و تورم آرنج را کاهش دهند.
  • کورتیکواستروئیدها. ممکن است داروهای استروئیدی خوراکی مانند پردنیزون به کاهش التهاب و افزایش دامنه حرکت آرنج کمک کنند.

اسپلینت و بریس‌ها

بریس‌های مختلف زیادی برای آرنج وجود دارد که از نئوپرن ساخته شده‌اند؛ این بریس‌ها می‌توانند تورم را کاهش دهند، از آرنج محافظت کنند و تکیه‌گاهی برای آن باشند. شما می‌توانید درمورد استفاده از اسپلینت‌های سفارشی مخصوص آرنج، با پزشک خود مشورت کنید و در صورت مثبت بودن نظر پزشک، در شب‌ها و هنگام فعالیت کردن آنها را بپوشید.

02فیزیوتراپی

فیزیوتراپی می‌تواند در کاهش درد و بازیابی توانایی حرکت کردن مؤثر باشد. ورزش درمانی همراه با قرار دادن بسته یخ یا کیسه آب گرم روی مفصل آسیب‌دیده می‌تواند دامنه حرکت مفصل را به میزان قابل‌توجهی بازگرداند. ورزش‌های ملایم و گرما/سرما درمانی ممکن است در تسکین درد نیز مفید باشد. اسپلینت‌ها با ارائه یک حالت تکیه‌گاهی برای مفصل آسیب‌دیده، می‌توانند فشار وارد بر آن را کم کنند.

تزریق کورتیزون

در صورتی که روش‌های درمانی ساده‌تر مؤثر واقع نشد، تزریق کورتیزون حداقل به طور موقت می‌تواند علائم بیماری را برطرف کند.

03جراحی

بعضی اوقات وقتی که روش‌های غیرجراحی تأثیری نداشته باشند، ممکن است لازم شود از روش‌های جراحی استفاده کرد.

سینووکتومی- جراح بخش‌های آسیب‌دیده سینوویوم را برمی‌دارد. سینوویوم لایه نازکی از بافت است که مفصل را احاطه کرده است.

آرتروسکوپی- جراح با استفاده از یک ابزار کوچک بخش‌هایی از استخوان، غضروف آسیب‌دیده و خارهای استخوانی مفصل را برمی‌دارد.

استئوتومی- جراح بخش‌هایی از استخوان را برمی‌دارد تا علائم بیماری را تسکین و حرکت استخوان روی استخوان را کاهش دهد.

آرتروپلاستی- جراح مفصل آسیب‌دیده را با یک مفصل مصنوعی تعویض می‌کند.

Share →