1

دررفتگی آرنج زمانی اتفاق می‌افتد که استخوان‌های ساعد (رادیوس و اولنا) در مقایسه با استخوان بازو از جای خود خارج شوند. در این حالت مفصل آرنج (جایی که سه استخوان رادیوس، اولنا و استخوان بازو به همدیگر می‌رسند) دچار دررفتگی یا جابجایی شده است. آسیب‌های جدی که می‌توانند باعث دررفتگی آرنج شوند، توانایی حرکت و حس کردن بازو و دست را مختل می‌کنند. ازجمله این آسیب‌ها عبارتند از شکسته شدن استخوان‌های بازو، وارد آمدن آسیب به شریان‌های (رگ‌های خونی) بازو و به عصب‌هایی که در سرتاسر ناحیه بازو کشیده شده‌اند.

2

دکتر مغاری برای درمان دررفتگی آرنج، حرکات خاصی روی استخوان‌های آرنج اجرا می‌کند تا استخوان‌ها را حرکت دهد و آنها را به جای خود بازگرداند. او با ارائه پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌ها و گزینه‌های درمان فیزیکی، دررفتگی آرنج را درمان می‌کند و دامنه حرکت آن را بازمی‌گرداند.

انواع آرتروز آرنج


دررفتگی آرنج را درمان می‌کند و دامنه حرکت آن را بازمی‌گرداند.

طبقه‌بندی انواع دررفتگی


طبقه‌بندی بر اساس جهتی است که استخوان‌های ساعد در حین دررفتگی به خود گرفته‌اند. این جهت‌ها می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  •  خلفی (استخوان‌های ساعد به پشت استخوان بازو می‌روند)
  •  قدامی (استخوان‌های ساعد به جلوی استخوان بازو می‌روند)
  •  داخلی (استخوان‌های ساعد نسبت به استخوان بازو به سمت داخل می‌روند)
  •  خارجی (استخوان‌های ساعد نسبت به استخوان بازو به سمت خارج می‌روند)
  •  واگرا یا دورشونده (استخوان‌های ساعد نسبت به استخوان بازو به جهت مخالف می‌روند)

علل


علت اکثر موارد دررفتگی آرنج، سقوط یا افتادن فرد است در حالی که بازوی او به طور کامل در حالت باز و کشیده قرار داشته باشد. با این حال هرگونه آسیب ضربه‌ای (مانند تصادف با اتومبیل و یا افتادن در حین بازی اسکی) می‌تواند منجر به دررفتگی آرنج شود.
«آرنج دایه» نوعی خاصی از دررفتگی آرنج است که اغلب در کودکان خردسالی رخ می‌دهد که ضربه ناگهانی و شدیدی به ساعدشان وارد شده است. نتیجه این آسیب دررفتگی سر استخوان رادیوس در آرنج است.

علائم و نشانه‌ها


3

  • درد شدید در بازو، ورم کردن و عدم توانایی خم کردن بازو؛ همه از علائم دررفتگی آرنج هستند.

4

  • ورم کردن بازوی آسیب‌دیده
  • احساس سوزن سوزن شدن/ بی‌حسی در ساعد
  • در برخی موارد ممکن است فرد توانایی حس کردن یا احساس ضربان نبض مچ دست را از دست بدهد.
  • ممکن است در حین دررفتگی آرنج، به عروق و عصب‌هایی که از آرنج عبور می‌کنند صدمه وارد شود. آسیب دیدن یک عصب می‌تواند منجر به از دست دادن توانایی حس کردن یا ناتوانی در عملکرد طبیعی دست یا بازو شود.
  • تغییر شکل محل آسیب‌دیده
  • کودکانی که دچار آرنج دایه (نوع خاصی از دررفتگی آرنج) شده‌اند به علت وجود درد، آرنج خود را خم نمی‌کنند و بازوی خود را در حالت اندکی خم‌شده نگه می‌دارند.

پیگیری مراقبت‌های پزشکی برای دررفتگی آرنج


در صورتی که شخص آسیب‌دیده قادر نباشد آرنج خود را حرکت دهد احساس درد شدیدی دارد، توانایی حس کردن دست خود را از دست داده و یا در مچ دست خود نبض را احساس نمی‌کند، باید فوراً به پزشک یا اورژانس بیمارستان مراجعه کند.

تشخیص


5

پزشک کار خود را با یک معاینه آغاز می‌کند. دررفتگی آرنج عارضه‌ای است که می‌توان با یک معاینه آن را تشخیص داد. پزشک با چک کردن نبض مچ دست مطمئن می‌شود که عصب‌ها و عروق خونی صدمه‌ای ندیده‌اند؛ او همچنین مطمئن می‌شود که دست بیمار توانایی حس کردن را از دست نداده و انگشتان و مچ دست نیز می‌توانند حرکت کنند. پزشک از برقراری جریان طبیعی خون در دست نیز اطمینان حاصل می‌کند.
اشعه ایکس. گاهی اوقات، شکستگی استخوان می‌تواند مانند یک دررفتگی به نظر آید؛ برخی شکستگی‌ها زمانی اتفاق می‌افتند که مفصل دچار دررفتگی شده است. در صورتی که پزشک مشکوک به صدمه دیدن عروق باشد، ممکن است انجام تست‌های بیشتر مانند آنژیوگرام (تست اشعه ایکس از یک رگ) را توصیه کند.

درمان


دررفتگی آرنج یک آسیب غیرمنتظره است که به درمان فوری نیاز دارد. تمرکز درمان فوری روی موارد زیر است:

  •  بازگرداندن استخوان آرنج به وضعیت عادی خود
  •  از بین بردن درد
  •  بازگرداندن عملکرد بازوی آسیب‌دیده

روش ریداکشن

اگر دررفتگی آرنج با شکستگی همراه نباشد ممکن است بعد از اعمال آرام‌بخش، استخوان‌ به تدریج به موقعیت قبلی خود بازگردد. این روش با نام ریداکشن بسته شناخته شده است. در این روش داروهای ضددرد نیز تجویز می‌شود.
معمولاً آرنج دایه نیز به آسانی و بدون نیاز به بیهوشی با این روش ساده قابل‌درمان است. این روش باید توسط یک شخص آموزش‌دیده انجام شود؛ در غیر این صورت تکنیک ریداکشن نباید انجام شود.

جا انداختن

پزشک با پایین کشیدن مچ دست و بلند کردن آرنج به حالت یک اهرم، آرنج را به موقعیت قبلی خود جا می‌اندازد. این روش دارای درد زیادی است، به همین دلیل قبل از شروع درمان از داروهای مسکن درد استفاده می‌شود. بسیاری از پزشکانی که از روش جا انداختن استفاده می‌کنند، برای بیمار آرام‌بخش تجویز می‌کنند؛ مقداری داروی بیهوشی به بیمار تجویز می‌شود تا احساس درد او متوقف شود یا کاهش یابد. لازم به ذکر است که بیمار به طور کامل بی‌هوش نمی‌شود و به اندازه کافی هوشیاری دارد تا بتواند تنفس خود را کنترل کند.

عدم تحرک

بعد از اینکه آرنج به جای خود بازگشت، پزشک یک تست اشعه ایکس روی دست بیمار انجام می‌دهد و سپس دست بیمار را طوری آتل می‌بندد که آرنج او در حالت خم‌شده باقی بماند. آتل بسته شده مانند یک حرف «L» است. آتل از گچ یا فایبرگلاس ساخته شده است. هدف از آتل بستن این است که از حرکت کردن بازو در قسمت آرنج جلوگیری شود. معمولاً بازو در یک زنجیر قرار می‌گیرد تا بیمار بتواند آتل را در یک جایگاه همتراز نگه دارد و همچنین از وارد آمدن فشار به مفصل آرنج جلوگیری شود. مفصل آرنج با کمک آتل و زنجیر به مدت دو تا سه هفته به صورت بی‌حرکت نگه داشته می‌شود.

درمان فیزیکی

  •  بعد از برداشتن آتل، لازم است ورزش‌های ملایم را شروع کنید تا دامنه حرکت آرنج شما بهبود باید.
  •  هنگامی که به طور کامل بهبود یافتید، باید تمرینات تقویتی را شروع کنید تا عملکرد مفصل آرنج بازگردد.

درمان جراحی

به طور معمول دررفتگی آرنج بدون جراحی بهبود می‌یابد. با این حال اگر استخوان‌ها ناپایدار و دوباره دچار دررفتگی شوند و یا اگر دررفتگی خیلی پیچیده و همراه با چندین شکستگی باشد؛ برای بازگرداندن همترازی استخوان و ترمیم صدمات دیگر به عمل جراحی نیاز است.
بعد از عمل جراحی، آرنج باید محافظت شود؛ می‌توان این محافظت را با کمک یک ‌لولا یا مفصل خارجی تأمین کرد. بخش ضروری و جدایی‌ناپذیر مراقبت‌های بعد از عمل، کنترل درد است. انجام تمرینات دامنه حرکتی و تمرینات تقویتی یک ضرورت مطلق برای بازگرداندن عملکرد طبیعی بازو است.

Share →