1

دررفتگی شانه، جابه‌جایی استخوان بازو (هومروس) از مفصل شانه است. بیشترین میزان دررفتگی مفاصل در بدن، مربوط به مفصل شانه است که در اثر آن، اغلب به دلیل وارد آمدن نیرویی شدید، گوی مفصل شانه از کاسه‌ای که در آن قرار می‌گیرد، جدا می‌شود.

با خارج شدن استخوان بازو از محل طبیعی خود، آسیب شدیدی به بافت نرم اطراف آن (عضلات، تاندون‌ها و رباط‌ها) وارد می‌شود. اگر شما احساس می‌کنید که دچار دررفتگی شانه شده‌اید، به دریافت سریع مراقبت‌های پزشکی نیاز خواهید داشت. دکتر مغاری، متخصص فیزیولوژی و توان‌بخشی، بر این باور هستند که، به منظور جلوگیری از بروز صدمات بیشتر و یا ممانعت از وارد آمدن آسیب مجدد به شانه، به‌ویژه در ورزشکاران، عمل به یک برنامه‌ی توانبخشی کامل، بسیار ضروریست. ایشان درمان‌های فیزیوتراپی و طب سوزنی را برای بهبود دررفتگی شانه و درد و ناراحتی‌های مرتبط با آن، به بیماران خود ارائه می‌دهند. شما می‌توانید با اطمینان کامل، برنامه‌ی درمان دکتر را دنبال کنید. شاید این فرایند اندکی آرام طی شود، لیکن تعهد و اعتماد شما به ایشان، عامل بسیار مهمی برای بازیابی مجدد تمام توان حرکتی شما خواهد بود که رضایت و خشنودی شما را نیز به همراه خواهد داشت.
برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید با9-33790621-028 و 7-33222016-028 تماس حاصل نمایید.

دررفتگی مکرر شانه


2شانه، مفصلی با بیشترین قابلیت حرکت در بدن است. این مفصل به شما کمک می‌کند که بتوانید بازوهای خود را بالا ببرید، آن‌ها را بچرخانید و تا پشت سر خود نیز برسانید. این مفصل توانایی چرخیدن در تمام جهات را دارد. با این حال، این گستره‌ی وسیع حرکتی، می‌تواند باعث ناپایداری این مفصل شود. در واقع این ناپایداری زمانی اتفاق می‌افتد که قسمت سری استخوان بازو از کاسه‌ی شانه بیرون کشیده شود. این مسئله معمولاً به دلیل وارد آمدن آسیبی ناگهانی یا استفاده‌ی بیش از حد از این مفصل رخ می‌دهد. در صورتیکه شانه یکبار دچار دررفتگی شود، این مفصل در برابر رخداد مجدد این عارضه، آسیب‌پذیر خواهد شد. سست شدن این مفصل و دررفتگی مکرر آن، تحت عنوان ناپایداری مزمن شانه شناخته می‌شود.دررفتگی تنها مختص به شانه نیست و ممکن است قسمت ها دیگر بدن از جمله آرنج، مچ پا و … نیز به این مشکل دچار شوند. اولین و رایج‌ترین مشکل در دررفتگی آرنج خشک شدن و بی‌حرکتی دست است.

تشریح مشکل


مشکل دررفتگی شانه می‌تواند جزئی باشد، بدین نحو که سری توپی شکل استخوان بازو بصورت جزئی از کاسه‌ی آن خارج شود. این حالت نیمه درفتگی گفته می‌شود. در درفتگی کامل، تمام سری توپی شکل از کاسه بیرون می‌آید.
با سست ‌شدن و پاره شدن رباط‌ها، تاندون‌ها و عضلات اطراف شانه، دررفتگی شانه مکرراً اتفاق خواهد افتاد. ناپایداری مزمن شانه در واقع ناتوانی مداوم این بافت‌ها در نگه داشتن بازو در مرکزیت کپسول مفصل شانه است.

عوامل ایجاد کننده


سه عامل کلی باعث ناپایداری شانه می‌شونند، این عوامل عبارتند از:

دررفتگی شانه

آسیب یا ضربه‌ی شدید معمولاً دلیل مقدماتی دررفتگی شانه است. هنگامی که سری استخوان بازو از جای خود خارج می‌شود، معمولاً کاسه استخوانی (گلونوئید) و رباط‌های جلوی شانه نیز آسیب می‌بینند. لابروم (دیواره‌ی غضروفی اطراف لبه‌ی گلونوئید) نیز ممکن است دچار پارگی شود. این مشکل اغلب با نام ضایعه‌ی بنکارت شناخته می‌شود.

وارد آمدن فشار مکرر

گاهی برخی از افراد مبتلا به ناپایداری شانه، هرگز دچار دررفتگی شانه نمی‌شوند. اکثر این افراد دارای رباط‌هایی سست در شانه‌های خود هستند و گاهی این سستی بیش از حد جزئی از آناتومی طبیعی بدن آن‌هاست. گاهی اوقات نیز، این مسئله در نتیجه‌ی بالای سر بردن مکرر بازوها حادث می‌شود.
شنا، تنیس و والبیبال از جمله‌ی ورزش‌هایی هستند که به حرکات بالاسری مکرری نیاز دارند که می‌توانند باعث کشیدگی رباط‌های شانه شوند. بسیاری از مشاغل نیز نیازمند تکرار مکرر این عمل می‌باشند.

ناپایداری چند جهتی

در تعداد کمی از بیماران، ناپایداری شانه ممکن است بدون داشتن هیچگونه سابقه‌ی صدمه یا وارد آمدن فشار تکراری، بروز پیدا کند. در این بیماران، شانه ممکن است در جهت‌های مختلفی دچار سستی یا دررفتگی شود،، بدین معنی که سری توپی شکل استخوان بازو ممکن است از جلو، عقب یا پایین شانه، از جای خود خارج شود. این مشکل، ناپایداری چند جهتی نامیده می‌شود.

علائم


علائم شایع ناپایداری مزمن شانه عبارتند از:

  •  درد ناشی از آسیب شانه
  •  دررفتگی مکرر شانه
  •  موارد مکرر شل‌شدگی شانه
  •  احساس مداوم سستی در شانه‌ها، لغزش مفاصل به سمت داخل و خارج و یا آویزان ماندن آن‌ها.

معاینات پزشکی


معاینات فیزیکی و سابقه‌ی پزشکی بیمار

پس از مطرح کردن علائم و سابقه‌ی پزشکی خود، دکتر مغاری معاینه‌ای از شانه‌ی شما به عمل خواهد آورد. انجام برخی آزمون‌های خاص در ارزیابی پزشک از میزان ناپایداری شانه‌های شما، تأثیرگذار خواهد بود. ممکن است پزشک آزمونی را برای تعیین میزان سستی رباط‌های شما، انجام دهد. به عنوان مثال ممکن است از شما خواسته شود که سعی کنید با انگشت شستتان، ناحیه‌ی زیر بازو را لمس کنید.

انجام تصویربرداری پزشکی

ممکن است پزشک انجام تصویر برداری را به منظور تأیید تشخیص خود و شناسایی مشکلات دیگر، از شما بخواهد. تصویربرداری اشعه‌ی ایکس، هرگونه صدمه‌ی وارد بر استخوان‌های تشکیل دهنده‌ی مفصل شانه را معلوم خواهد کرد.
تصویر برداری رزونانس مغناطیسی (MRI) نیز می‌تواند تصاویر دقیقی از بافت نرم بدن شما ارائه دهد. این تصاویر، پزشک را در شناسایی صدمات وارده به رباط‌ها و تاندون‌های اطراف مفصل شانه یاری خواهند داد.

جا انداختن دررفتگی

قبل از انجام هرگونه درمانی، پزشک باید برای جا انداختن دررفتگی اقدام کند. برای انجام این کار پزشک، با گرفتن مچ دست و نوک آرنج، بازوی آسیب داده را تحت زاویه‌ی 90 درجه از آرنج خم می‌کند و سپس بر خلاف بدن، به سمت خود می‌کشد. پس از آن به آرامی و به سمت خارج، بازو را بین 70 تا 85 درجه می‌چرخاند تا مقاومتی حس شود؛ در بیماران آگاه، پزشک مدت زمانی را صرف منحرف کردن ذهن بیمار با گفتگو کردن خواهد کرد و پس از آن به کار خود ادامه می‌دهد. سپس بازوی چرخانده‌ی بیمار را تا حد ممکن به سمت جلوی سطح ساجیتال بلند کرده و شانه را به سمت داخل می‌چرخاند، این کار دست بیمار را به سمت شانه‌ی مخالف او می‌آورد. در طی این فرایند، سر استخوان هومروس در حفره‌ی گلونوئید لغزیده می‌شود و درد و ناراحتی از بین می‌رود.
ممکن است پس درمان دررفتگی شانه، شما به استفاده از بند یا آتل نیاز داشته باشید. استفاده از بند و آتل علاوه بر نگه داشتن شانه، حرکات آن را نیز محدود خواهد کرد.

اولتراسوند تراپی یک روش درمانی رایج است که بیشتر در فیزیوتراپی مورد استفاده قرار می گیرد. در اولتراسوند تراپی، از امواج صوتی با فرکانس بالاتر از میزانی که انسان توانایی شنیدن آن را دارد برای درمان عارضه هایی چون کشیدگی عضلات  استفاده می شود. این روش یکی از برترین دستاوردها در زمینه ی پزشکی اسکلت و عضله است. اولتراسوند درمانی انواع مختلفی دارد که در آن ها از شدت ها و فرکانس های متفاوت صوتی استفاده می شود ولی اساس کار تمامی این روش ها، تحریک بافتها با امواج صوتی است.

درمان‌های بدون جراحی


داروهای ضد تورمی غیر استروئیدی

داروهایی مانند آسپرین و ایبوپروفن میزان درد و تورم را کاهش خواهند داد.

درمان‌های فیزیکی و انجام ورزش

پس از جا انداختن استخوان بازوی در رفته، به منظور جلوگیری از وارد آمدن آسیب مجدد و قرار دادن شانه‌ در وضعیتی راحت‌تر، بازو در یک آویز دست یا اسلینگ قرار داده خواهد شد. پزشک به منظور توانبخشی به شانه‌های شما و بر اساس نتایج معاینات و اهداف خود، ممکن است انجام برخی از تمرینات فیزیوتراپی را به شما پیشنهاد دهد. این تمرینات عبارتند از:

  • تمرینات افزایش گستره‌ی حرکتی. درد و تورم می‌تواند دامنه‌ی حرکتی شانه‌ی شما را کاهش دهد. برای فائق آمدن بر این مشکل، پزشک تمریناتی ایمن و مؤثر را برای بازیابی توان کامل حرکتی شانه‌هایتان به شما آموزش خواهد. علاوه بر این او ممکن است از تکنیکی خاص تحت عنوان کایروپرکتیک برای کاهش درد شانه‌های شما استفاده کند.
  • تمرینات تقویتی. بسته به میزان شدت آسیب شما و اینکه شما در کجای روند بهبودی خود قرار دارید، ممکن است پزشک تمرینات ویژه‌ای را برای تقویت شانه‌ها شما معین کند. قدرت ضعیف عضلات شانه می‌تواند به باقی ماندن ناپایداری و احتمالاً آسیب مجدد آن منجر شود.
    روش‌های درمانی دیگری از قبیل شاک ویو، مگنت تراپی و التراسوند در تسکین سریع درد و بازیابی توان حرکتی بسیار مؤثر خواهند بود. استفاده از این شیوه‌های

بدون جراحی درمان، روند بهبودی را تسریع کرده و علائمی که باعث تبدیل شرایط حاد به دردهایی مزمن می‌شوند را معالجه می‌کند. این روش‌ها برای درمان دردهای ناشی از دررفتگی شانه، بسیار کارگر خواهند بود. علاوه بر این‌ها، استفاده از روش پی‌آر‌پی (PRP) در کمک به آغاز فرایند ترمیم و اصلاح بافت و تسریع آن و تحریک روند بهبودی، نیز بسیار مؤثر خواهد بود.

3

طب سوزنی

4شواهدی در دست است که نشان می‌دهد طب سوزنی از طریق کاهش التهاب و درد و همچنین بهبود گردش خون، در درمان دررفتگی‌های مزمن شانه و صدمات ناشی از آن مؤثر خواهد بود.
در این روش درمانی سوزن‌هایی استریل شده از جنس فولاد ضد زنگ در نقاط خاصی از شانه که با عنوان نقاط طب سوزنی شناخته می‌شوند، وارد می‌شوند. تصور بر این است که طب سوزنی باعث تحریک انتشار مواد شیمیایی طبیعی ضد دردی به نام انتقال دهنده‌های عصبی می‌شود و علاوه بر آن با بهبود گردش خون و دیگر آثار فیزیولوژیکی دیگر منجر به درمان و بازیابی توانایی‌های تحلیل رفته خواهد شد.

جراحی


در صورتیکه درمان‌های بدون جراحی برای شما کارگر نباشند، معمولاً انجام جراحی برای ترمیم رباط‌های کشیده‌ شده یا پاره‌ شده نیاز خواهد بود تا این بافت‌ها بتوانند مفصل شانه را بهتر در جای خود نگه دارند.

5بافت نرم شانه با استفاده از ابزارهای کوچک و ایجاد برش‌های کوچکی قابل ترمیم خواهند بود. این عمل، نوعی جراحی یک روزه یا سرپایی محسوب می‌شود. آرتروسکوپی، نوعی جراحی با حداقل تهاجم است. در این روش، جراح با استفاده از دوربینی کوچک، داخل شانه را مشاهده می‌کند و به استفاده از ابزار مخصوصی به نازکی یک مداد، عمل جراحی را انجام می‌دهد. پس از جراحی، شانه‌ی شما به کمک اسلینگ به طور موقت بی‌حرکت خواهد شد. پس از برداشتن اسلینگ، انجام تمریناتی برای احیای مجدد عملکرد رباط، آغاز خواهد شد.

Share →