علت دیسک کمر و درمان آن با طب فیزیکی (حرکات اصلاحی و مدالیته ها)

دیسک کمر آسیب نسبتاً شایع است که اغلب در افراد 30 تا 50 ساله رخ می‌دهد. این دیسک‌ها نقش مهمی در ستون فقرات دارند و به‌عنوان ضربه‌گیر بین مهره‌ها عمل می‌کنند و همچنین اجازه دامنه وسیع حرکتی را می‌دهند. دیسک کمر به شرایطی گفته می‌شود که دیسک‌های نخاعی، آسیب‌دیده و به ریشه‌های عصبی منشعب شده از نخاع تجاوز کنند. این اتفاق می‌تواند در هر نقطه از ستون فقرات رخ دهد اما اغلب در ناحیه کمر اتفاق می‌افتد، زیرا دامنه حرکتی در این نواحی وسیع است که باعث سایش و پارگی بیشتر دیسک‌ها می‌شود.

پزشک ممکن است درمان‌های غیر جراحی شامل دوره کوتاه استراحت، داروهای ضدالتهاب برای کاهش تورم، داروهای ضد درد برای کنترل درد، فیزیوتراپی، ورزش یا تزریق استروئید اپیدورال را تجویز کند. اگر به بیمار گفته شود باید استراحت کند، او باید دستورالعمل‌های پزشک خود را در مورد مدت‌زمان ماندن در رختخواب حتماً دنبال کند. با این‌ حال استراحت بیش از حد در رختخواب ممکن است باعث سفتی مفاصل و ضعف عضلات شود که انجام فعالیت‌هایی را که می‌توانند به کاهش درد کمک کنند دشوار می‌کند. از پزشک خود اجازه بگیرید تا در صورت امکان در حین درمان به کار خود ادامه دهید.

برای کسب اطلاعات بیشتر دربارهٔ درمان دیسک کمر بدون جراحی (فیزیوتراپی، حرکات اصلاحی، دارو، تزریق درمانی و …) و یا برای رزرو نوبت در مطب دکتر علی‌اصغر مغاری متخصص طب فیزیکی و توان‌بخشی با شماره‌ تلفن‌ 09357519935 تماس حاصل فرمایید.

علل


علل ایجاد عارضه دیسک کمر

دیسک کمر زمانی اتفاق می‌افتد که فشار اضافی بر روی دیسک وارد شود و باعث ضعیف شدن آنولوس فیبروزوس شود. این ضعف می‌تواند باعث برآمدگی، ترک خوردگی یا پارگی در داخل آنولوس فیبروزوس شود و به هسته پالپوزوس اجازه می‌دهد تا از طریق ریشه عصب مجاور “نشت” کند و فشرده شود. در نتیجه، درد شدید در ناحیه کمر و به دنبال آن درد در باسن و پایین پا ایجاد می‌شود.

عوامل اصلی که می‌توانند خطر ایجاد دیسک کمر را افزایش دهند عبارتند از:

  • سن – با گذشت زمان، دیسک‌های بین مهره‌ای به طور طبیعی مایعاتی را از دست می‌دهند که به طور معمول به آن‌ها امکان می‌دهد بین مهره‌ها انعطاف‌پذیر و اسفنجی باقی بمانند، این اتفاق به‌عنوان تحلیل رفتن دیسک شناخته می‌شود. کم مایع شدن دیسک‌ها باعث سفت شدن آن‌ها شده و توانایی تحمل فشارهای شدید را ندارند و باعث می‌شود که آنولوس فیبروزوس حتی بر اثر کمترین حرکات در معرض برجستگی یا پارگی باشد.
  • بلندکردن اجسام سنگین به طور مکرر یا نادرست – بلندکردن اجسام سنگین می‌تواند فشار زیادی را به قسمت تحتانی کمر وارد کند که می‌تواند باعث دیسک کمر شود. به‌خصوص هنگامی‌ که فرد اجسام را بدون تکنیک صحیح بلند می‌کند، یا عمدتاً از عضلات کمر، همراه با یک حرکت چرخشی، به‌جای پاها برای بلندکردن استفاده می‌کند، دیسک‌ها را بیش از حد در خطر ابتلا به دیسک کمر قرار می‌دهد. اگر کسی از نظر جسمی شغل سختی دارد، تکراری بودن کار نیز می‌تواند خطر را افزایش داده و این فشار را بارها و بارها روی دیسک قرار دهد.
  • چاقی – اضافه‌وزن باعث افزایش فشار روی ستون فقرات کمر می‌شود و باعث می‌شود افرادی که دارای اضافه‌وزن هستند، دیسک کمر پیدا کنند.
  • سیگار کشیدن – متخصصان معتقدند که وارد شدن نیکوتین به سیستم بدن باعث کاهش جریان خون در دیسک‌ها می‌شود و باعث می‌شود آن‌ها سریع‌تر از بین بروند، سرعت تخریب را افزایش می‌دهد و در نتیجه خطر دیسک کمر بیشتر می‌شود.
  • تروما – کمترین علت دیسک کمر ضربه است، سقوط جدی یا حادثه می‌تواند منجر به این آسیب شود اما نسبت به سایر عوامل شیوع کمتری دارد.

درحالی‌که همه این عوامل می‌توانند خطر ایجاد دیسک کمر را افزایش دهند اما هرکسی ممکن است بدون بروز این عوامل نیز به دیسک کمر دچار شود.

علائم


علائم و نشانه‌ها بسته به محل قرارگیری دیسک کمر و میزان آسیب متفاوت است. به طور معمول فقط یک طرف بدن را درگیر می‌کند، علائم می‌تواند از کمردرد متوسط ​​تا درد شدید و بی‌حسی تا پایین پا باشد.

  • درد پایین کمر
  • درد اغلب از باسن به ران و ساق پا انتقال می‌یابد.
  • احساس بی‌حسی، گزگز یا سوزش به دلیل فشرده‌سازی عصب
  • دردی که شب‌ها شدیدتر می‌شود.
  • دردی که با حرکات خاص مانند خم شدن یا نشستن شدیدتر می‌شود.
  • ضعف عضلانی
  • درد سیاتیک
  • مشکل در بلندکردن پا (افتادگی پا)
  • درد هنگام ایستادن از حالت نشسته

درد به طور معمول طی شش هفته کاهش می‌یابد، اما در طی این مدت کوتاه درد می‌تواند شدید باشد و انجام فعالیت‌های روزمره را دشوار می‌کند. با این‌ وجود همه دیسک‌های کمر نمی‌توانند علائمی ایجاد کنند، زیرا ممکن است دیسک بر روی عصب فشرده نشود و بنابراین هیچ دردی را نشان نمی‌دهد.

تشخیص


اگر آسیب و درد دیسک کمر در حدی است که از آن رنج می‌برید، باید با متخصص مشورت کنید تا بتواند معاینه و ارزیابی کاملی را از شرایط شما انجام دهد. متخصص در مورد علائم، سابقه پزشکی و زمان / چگونگی شروع درد سؤال می‌کند. پس از آن معاینه بدنی برای یافتن منبع درد و ناراحتی انجام می‌شود. او همچنین قدرت عضلانی شما را ارزیابی کرده و متوجه می‌شود که چه حرکاتی باعث درد می‌شوند. اگر درد از ناحیه کمر شروع شود و سپس با درد پا همراه باشد، ممکن است مشکل دیسک کمر باشد. برای اطمینان از وجود دیسک کمر آزمایش‌های بیشتری را می‌توان انجام داد، این موارد عبارتند از:

تست بالابردن مستقیم پا

درحالی‌که به پشت دراز می‌کشید و پاها را صاف نگه‌داشته‌اید، متخصص به‌آرامی پای آسیب‌دیده را بالا می‌برد تا زمانی که علائم بروز کند. اگر درد در طی 30 تا 70 درجه خم شدن ران احساس شود نشان‌دهنده دیسک کمر است. اگر دیسک کمر دارید که بر روی عصب فشرده می‌شود، این حرکت خاص با افزایش این فشرده‌سازی علائم را دوباره ایجاد می‌کند بنابراین نتیجه آزمایش مثبت است. همچنین هنگام انجام این حرکت بی‌حسی یا مورمور شدن در پایین پا احساس می‌شود.

تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI)

این نوع اسکن معمولاً دقیق‌ترین تصویربرداری از دیسک کمر را فراهم می‌کند، زیرا دیسک، بافت نرم و ریشه‌های عصب را نشان می‌دهد. این آزمایش اجازه می‌دهد تا متخصص مطمئن شود که دیسک کمر رخ‌ داده است یا خیر و کدام‌ یک از اعصاب درگیر هستند.

اشعه ایکس (X-Ray)

این آزمایش غالباً برای تشخیص دیسک کمر استفاده نمی‌شود زیرا دیدن بافت‌های نرم دیسک‌ها و اعصاب کار دشواری است. با این‌ حال، از اشعه ایکس برای رد کردن سایر دلایل غیرمرتبط با درد مانند شکستگی یا خار استخوان، تومور یا ترازبندی ستون فقرات استفاده می‌شود.

بعد از انجام این آزمایش‌ها پزشک می‌تواند تمام این اطلاعات را در کنار هم قرار دهد تا علت درد و ناراحتی را تشخیص دهد. با این‌ حال، اگر در هنگام معاینه و بررسی اولیه علائم جدی از دیسک کمر پیدا نشود، ممکن است اسکن تصویربرداری در این مرحله تجویز نشود. همان‌طور که برخی از متخصصان ترجیح می‌دهند منتظر بمانند و ببینند آیا علائم به‌خودی‌خود در طی شش هفته کاهش می‌یابد یا خیر.

درمان دیسک کمر


دیسک کمر می‌تواند منجر به درد جدی شود که بیماران اغلب آن را به‌عنوان احساس سوزش از ستون فقرات به سمت پا توصیف می‌کنند. درد دیسک می‌تواند در مکان‌های مختلف ایجاد شود که همین محل درد مناسب‌ترین گزینه درمانی را تعیین می‌کند. در صورت عدم درمان، دیسک کمرمی‌تواند کیفیت زندگی فرد را کاهش دهد و حتی باعث مشکلات سلامتی دیگری شود. در حقیقت، معمولاً جراحی به بیمارانی که درد شدید ناشی از دیسک کمر دارند، توصیه می‌شود. در ادامه چند گزینه درمانی برای کاهش درد ناشی از دیسک کمر آورده شده است.

دارو

دارو برای مقابله با درد دیسک کمر

چندین نوع داروی بدون نیاز به نسخه و همچنین داروهای تجویز شده برای مقابله با درد دیسک کمر وجود دارد. داروهای ضد درد بدون نسخه مانند ایبوپروفن و ناپروکسن بسیار استفاده می‌شوند. با این‌ حال، این مسکن‌ها فقط یک راه‌حل موقت برای مقابله با درد هستند. معمولاً به بیماران توصیه می‌شود به پزشکی مراجعه کنند که بهترین گزینه درمانی را برای مقابله با درد دیسک کمر تعیین کند. پزشکان می‌توانند مورفین، داروهای ضد درد عصبی و تزریق را در موارد شدید که داروهای بدون نسخه تأثیری ندارند، تجویز کنند. با این‌ حال، برخی از این داروهای ضد درد دارای عوارض جانبی جدی مانند حالت تهوع، گیجی و یبوست هستند، بنابراین ممکن است بخواهید این گزینه را به‌عنوان آخرین راه‌حل، پس از استفاده از داروهای خانگی و عدم جواب‌دهی آن‌ها، در نظر بگیرید. 

درمان‌های خانگی ساده

برای آن دسته از بیمارانی که درد آن‌ها چندان شدید نیست، درمان‌های خانگی که منطقه آسیب‌دیده را هدف قرار می‌دهند می‌توانند تا حدی تسکین‌دهنده باشند. به‌ عنوان‌ مثال، می‌توانید روی ناحیه‌ای که بیشترین درد را دارد، از پد گرم‌کننده یا سرد استفاده کنید. اشکال مختلف گرمادرمانی مانند چندین ساعت قرارگرفتن در آب گرم استخر یا وان نیز می‌تواند مؤثر باشد. گرما واقعاً می‌تواند به کاهش اسپاسم عضلات کمک کند. از کارهای سنگین که به کمر فشار زیادی وارد می‌کنند خودداری کنید و زمان کافی برای استراحت صرف کنید.

فیزیوتراپی برای درمان دیسک کمر

فیزیوتراپی برای درمان دیسک کمر

فیزیوتراپی غالباً نقشی اساسی در بهبودی دیسک کمر دارد. روش‌های مختلف آن نه‌تنها تسکین فوری درد را به همراه دارد بلکه حالت‌های درست قرارگیری بدن برای جلوگیری از آسیب بیشتر را نیز آموزش می‌دهد.

انواع تکنیک‌های فیزیوتراپی وجود دارند. درمان‌های منفعل بدن را آرام می‌کنند و شامل ماساژ عمیق بافتی، سرما درمانی و گرما درمانی، تحریک الکتریکی و آب‌درمانی می‌شوند.

برنامه فیزیوتراپی معمولاً با درمان‌های منفعل آغاز می‌شود. اما پس از بهبودی بدن، درمان‌های فعال نیز شروع می‌شوند که بدن را تقویت و از درد بیشتر جلوگیری می‌کنند. فیزیوتراپیست برای تهیه برنامه‌ای که مناسب شما باشد با شما مشورت می‌کند.

درمان‌های جسمی منفعل برای دیسک کمر:

  • ماساژ عمیق بافت: بیش از 100 نوع ماساژ وجود دارد، اما اگر دیسک کمر دارید ماساژ عمیق بافت گزینه ایده‌آل است زیرا از فشار زیادی برای از بین‌ بردن تنش عضلانی و اسپاسم استفاده می‌کند که برای جلوگیری از حرکت عضلات در ناحیه آسیب‌دیده انجام می‌شود.
  • سرما درمانی و گرما درمانی: هر دو روش مزایای خاص خود را دارند و ممکن است فیزیوتراپیست هر دوی آن‌ها را به نوبت انجام دهد تا بهترین نتیجه را بگیرد. فیزیوتراپیست می‌تواند از گرما برای افزایش جریان خون در ناحیه موردنظر استفاده کند. خون با رساندن اکسیژن و مواد مغذی اضافی به بهبود ناحیه کمک می‌کند. خون همچنین مواد جانبی زائد حاصل از اسپاسم عضلات را خارج می‌کند. برعکس، سرما درمانی گردش خون را کند می‌کند. این کار باعث کاهش التهاب، اسپاسم عضلات و درد می‌شود. فیزیوتراپیست ممکن است یک بسته یخ را روی ناحیه هدف قرار دهد، ماساژ یخ بدهد یا حتی از اسپری معروف به فلورومتان برای خنک‌سازی بافت‌های ملتهب استفاده کند.
  • آب‌درمانی: همان‌طور که از نامش پیداست، در آب‌درمانی از آب برای بهبود ناحیه درگیر استفاده می‌شود. به‌عنوان درمان منفعل، آب‌درمانی ممکن است به‌سادگی نشستن در وان آب گرم یا دوش آب گرم باشد. آب‌درمانی به‌آرامی باعث تسکین درد و شل شدن عضلات می‌شود.
  • تحریک الکتریکی از راه پوست (TENS): دستگاه TENS از جریان الکتریکی برای تحریک عضلات استفاده می‌کند. برخلاف آنچه ممکن است به نظر برسد این روش اصلاً دردناک نیست. الکترودهای چسبیده به پوست جریان الکتریکی کمی را به نقاط اصلی در مسیر عصب می‌فرستند. تحریک الکتریکی از راه پوست اسپاسم عضلانی را کاهش می‌دهد و به‌طورکلی اعتقاد بر این است که باعث ترشح اندورفین می‌شود که تسکین‌دهنده طبیعی درد بدن است.
  • کشش: هدف از کشش کاهش اثرات جاذبه بر ستون فقرات است. هدف این است که با کشش آرام استخوان‌ها، دیسک کمر کاهش یابد. تصور کنید تایر ماشین پنچر شده، وقتی جک را زیر ماشین قرار می‌دهید و بالا می‌برید فشار از روی لاستیک برداشته می‌شود و پنچری تایر دیده نمی‌شود.

درمان‌های فعال که می‌توانید در فیزیوتراپی امتحان کنید:

درمان‌های فعال به انعطاف‌پذیری، وضعیت قرارگیری بدن، قدرت، ثبات هسته و حرکت مفصلی کمک می‌کنند. همچنین ممکن است برنامه ورزشی برای دستیابی به نتایج مطلوب تجویز شود. این کار نه‌تنها درد مکرر را مهار می‌کند بلکه به سلامتی فرد نیز کمک می‌کند. فیزیوتراپیست با بیمار همکاری خواهد کرد تا برنامه‌ای مناسب را بر اساس تشخیص و سابقه سلامتی او تدوین کند.

  • ثبات هسته: بسیاری از افراد نمی‌دانند که هسته قوی برای سلامت ستون فقرات آن‌ها چقدر مهم است. عضلات اصلی (شکمی) به عضلات پشت کمک می‌کنند تا از ستون فقرات حمایت کنند. وقتی عضلات اصلی ضعیف هستند، فشار بیشتری به عضلات کمر وارد می‌کنند. ممکن است فیزیوتراپیست تمرینات اصلی تثبیت‌کننده را برای تقویت کمر به شما آموزش دهد.
  • انعطاف‌پذیری: یادگیری روش‌های مناسب کشش و انعطاف‌پذیری، فرد را برای تمرینات هوازی و قدرتی آماده می‌کند. انعطاف‌پذیری با رفع خشکی بدن به فرد کمک می‌کند تا راحت‌تر حرکت کند.
  • آب‌درمانی: برخلاف نشستن ساده در وان آبگرم یا حمام در روش منفعل آب‌درمانی، آب‌درمانی فعال ممکن است شامل ایروبیک در آب باشد تا بدون ایجاد استرس بی‌مورد به بدن کمک کند.
  • تقویت عضلات: عضلات قوی سیستم پشتیبانی عالی برای ستون فقرات هستند و درد را بهتر کنترل می‌کنند.

فیزیوتراپیست برای کمک به پیشگیری از بروز درد در آینده روش‌های تقویت و قرارگیری درست کمر را به فرد می‌آموزد. شما می‌توانید اصول خودمراقبتی را بیاموزید تا بفهمید چگونه علائم خود را به بهترین شکل درمان کنید. هدف نهایی این است که دانش خود را برای حفظ سبک زندگی بدون درد توسعه دهید.

نکته مهم و ضروری این است که پس از پایان فیزیوتراپی باید روش درست ورزش کردن و روش‌های تقویت و قرارگیری درست کمر را یاد گرفته باشید.

تزریق تریگرپوینت

تزریق تریگرپوینت برای درمان دیسک کمر

تزریق تریگرپوینت، تزریق مواد بی‌حس‌کننده موضعی (که بعضی اوقات با کورتیکواستروئیدها ترکیب می‌شود) مستقیماً در بافت نرم یا عضلات دردناک در امتداد ستون فقرات یا پشت لگن است. اگرچه تزریق تریگرپوینت گاهی برای کنترل درد مفید است، اما به بهبود دیسک کمر کمک نمی‌کند.

تزریق اوزون و اکسیژن به دیسک

یکی از جدیدترین روش‌های درمانی احیاکننده برای دیسک‌های کمر شامل تزریق اوزون به دیسک یا روش‌های تزریق اکسیژن – اوزون بین دیسک است. این تزریق‌ها از طریق فلوروسکوپی هدایت می‌شوند و شامل تزریق اوزون به طور مستقیم به دیسک است. با از بین‌ بردن فشار از روی عصب نخاعی، تزریق اوزون باعث رفع دیسک می‌شود و علائم درد مرتبط با دیسک کمر را تسکین می‌دهد و باعث ترمیم دیسک می‌شود.

تزریق اوزون باعث کاهش طول دیسک و تغییر آناتومی آن نمی‌شود درحالی‌که جراحی می‌تواند باعث کاهش طول دیسک شود. مقایسه این دو مورد نشان‌دهنده برتری تزریق اوزون نسبت به جراحی است. تزریق اوزون می‌تواند سلامت طولانی مدت دیسک را بهبود بخشد زیرا از تغییر سریع دیسک در اثر تغییر غیرقابل برگشت آناتومی دیسک جلوگیری می‌کند.

جراحی

با اینکه بیشتر افراد مبتلا به دیسک کمر می‌توانند بدون جراحی تحت درمان قرار گیرند، مواردی وجود دارد که نیاز به جراحی است. اگر دیسک، کمردرد شدیدی ایجاد کند، پزشک احتمالاً یکی از روش‌های جراحی را توصیه می‌کند. این روش‌ها معمولاً غیرتهاجمی هستند و با دقت کافی زمان بهبودی کوتاه می‌شود.

مقالات مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

فهرست
Call Now Buttonتلفن تماس و مشاوره