post_image

فتق به معنی برآمدگی یک اندام یا بخشی از آن بواسطه ی نقص در ساختارهایی است که به طور طبیعی آن اندام را در بر می گیرند. فتق ها ممکن است مادرزادی، اکتسابی یا ترومایی باشند. فتق معمولا از کیسه ی فتق یا ساک، محتویات فتقی و یک دریچه تشکیل شده است اما در برخی از موقعیت ها ساک وجود ندارد.

فتق به سه نوع خارجی، داخل جداری و داخلی تقسیم می شوند. در فتق خارجی کیسه ی فتق کاملا از جدار شکم بیرون می زند. در فتق داخل جداری، کیسه در بین لایه های جدار شکم باقی می ماند و در نوع داخلی، ساک در داخل حفره ی دربرگیرنده ی احشا باقی می ماند.

اغلب فتق ها در ناحیه ی اینگوینال یا فمورال ایجاد می شوند، اما فتق های نافی، شکمی، و هیاتال نیز ممکن است بروز کنند.

همچنین بدنبال وارد شدن فشار بیش از حد به ستون مهره، قسمت حلقوی محیطی دیسک ( آنولوس فیبروزوس) پاره شده و قسمت مرکزی ( نوکلئوس پولپوزوس) از بین شکاف پارگی به بیرون راه پیدا میکند. این قسمت بیرون زده را هرنی یا فتق میگویند. مهمترین مشکلی که در فتق دیسک بوجود میاید اینست که قسمت بیرون زده به ریشه های عصبی که در حال بیرون آمدن از نخاع و مهره هستند فشار وارد میکند. همچنین تماس مواد شیمیایی تشکیل دهنده قسمت ژلاتینی دیسک با ریشه های عصبی موجب تحریک و التهاب آنها میشود. این فشار و التهاب عصب موجب بروز علائم بالینی در بیمار میشود.

منبع: ایران ارتوپد ، دکتر هاشمی

Share →